In the eyes of SHADOW...

...ตึก!...

เสียงประทับตราสารดังหนักแน่นเช่นเดียวกับแววตาของชเวซีวอน   ก่อนที่ร่างสูงจะวางมือจากราชสารแล้วลุกขึ้นมาส่งยิ้มให้กับร่างเพรียวที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้า   แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อยังเห็นแจจุงอยู่ในชุดทรงเช่นเดิม

“นี่ยังไม่มีคนส่งชุดไปให้ท่านเปลี่ยนหรอกหรือ”   กำลังจะโวยวายที่คนของตนไม่ทำตามหน้าที่   แต่ซีวอนก็ต้องชะงักเมื่อเสียงหวานชิงตอบเสียก่อน 

“หม่อมฉันได้รับชุดที่ทรงประทานให้แล้วเพคะ  แต่ของสูงค่าเช่นนั้นมิควรที่ผู้ถือศีลเช่นหม่อมฉันจะรับไว้   ขออย่าได้ทรงกริ้วเลย”

เหตุผลที่มาพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆทำให้ชเวซีวอนหันมามองอย่างนึกสงสัย   ในใจยิ่งครุ่นคิดว่าสตรีผู้นี้นั้นแปลกนัก   แม้จะถือตนว่าเป็นคนทรงแต่นางหาใช่นางชีที่ปลงผมออกบวช   ถึงได้จะตัดใจจากแพรไหมชั้นดีที่เขาจัดหาให้ได้ง่ายๆ   หรือแม้กระทั่งเสื้อคลุมสักตัวที่จะกันความเหน็บหนาวนางก็ไม่คิดจะแยแสเลยหรือ     
    

“ไม่ทราบว่าฝ่าบาทให้คนไปตามหม่อมฉันมา...มีอะไรให้หม่อมฉันรับใช้หรือเพคะ”

“อ้อ...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก”   แม้จะคิดนอกเรื่องจนเกือบจะลืมไปเสียแล้วถึงเหตุผลที่อุตส่าห์ให้คนไปเชิญนางมา   แต่กษัตริย์หนุ่มก็ยังคงท่าทีสุขุมไว้ได้   “ท่านพึ่งเดินทางมาถึงเหนื่อยๆ   อันที่จริงข้าเองก็ไม่อยากจะกวนท่าน   เพียงแต่มีเรื่องสำคัญต้องแจ้งให้ท่านทราบ   และหากไม่ได้บอกด้วยตัวเองข้าคงไม่สบายใจ”

“เรื่องอะไรหรือเพคะ”

“ให้ข้าได้พาท่านเที่ยวชมฮีอูไปพลางได้ไหม   แล้วข้าจะได้เล่าให้ท่านฟัง”    ชเวซีวอนเชื้อเชิญ   พร้อมรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรที่ตัวแจจุงไม่กล้าปฏิเสธ   แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ยังกังวลกับอีกทาง   เพราะเขายังไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้ยุนโฮได้รู้เลย   แต่เหมือนชเวซีวอนจะดูออกถึงความกังวลนั้น   จึงเป็นฝ่ายออกปากเสียเอง   “ส่วนท่านยุนโฮข้าได้ให้คนไปแจ้งให้ทราบแล้วว่าต้องการพาท่านชมเมือง...เป็นการส่วนตัว”

คำพูดเอาแต่ใจเรียกให้ดวงตาคู่สวยตวัดมองอย่างไม่พอใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยเช่นเดิม   แต่เพียงเท่านั้นซีวอนกลับรู้สึกชอบใจนัก   ที่ได้เห็นความปฏิกิริยาตอบสนองบนใบหน้าสวยเสียบ้าง  แม้มันจะเกิดขึ้นเพราะตนเป็นฝ่ายยั่วโมโหก็ตามที    ยิ่งเห็นอีกฝ่ายจำต้องตอบรับอย่างเสียมิได้   ในที่สุดริมฝีปากหยักก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

.
.
.

เสียงอาชาย่ำเหยาะไปตามถนนสายหลักของฮีอูไม่ได้เรียกความสนใจของผู้คนที่เดินถนนกันให้ขวักไขว่   ด้วยเพราะคนทั้งคู่อำพรางโฉมหน้าด้วยเสื้อคลุมและหมวกเสียมิดชิด   ยิ่งอากาศหนาวเช่นนี้จึงมีน้อยคนนักที่จะใส่ใจ   ชเวซีวอนกลับเงียบงันตลอดทางทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกว่ามีเรื่องจะพูด   แต่แจจุงคร้านที่จะเก็บมาใส่ใจ   เพราะเขาเองก็พึงพอใจกับความเงียบแบบนี้มากกว่า   เพราะหากให้ต้องมาเจรจากันมากจนเกินเหตุก็เกรงว่าจะเผยพิรุธให้อีกฝ่ายจับสังเกตได้   จริงอยู่ที่น้อยคนนักจะเคยได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของจุนอา    เพราะความสูงส่งของนางนั้นกลายเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับคนทั่วไป   แต่ทว่าชเวซีวอนก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะหลอกเอาได้ง่ายๆ   แจจุงเคยคิดว่าหากวันใดความลับเรื่องว่าเขาเป็นตัวปลอมตัวนี้รั่วไหลเขาคงต้องสังหารชเวซีวอนให้ได้เสียเดี๋ยวนั้น   แต่จากที่เคยประมือกันมาครั้งหนึ่งทำให้รู้ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยหากจะเอาชีวิตคนผู้นี้โดยที่ไม่ได้เตรียมการให้รัดกุมเสียก่อน

แจจุงลอบถอนใจเบาๆเสียครั้งหนึ่ง   ก่อนจะสลัดทิ้งความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายแล้วค่อยกวาดสายตามองดูสภาพเมืองหลวงแห่งซามัก   ซึ่งอาจจะดูคล้ายคลึงกับเมืองใหญ่ของทุกแคว้นที่เขาเคยไปเยือน   ผู้คนมากมาย...ร้านรวงต่างๆกระทั่งบ้านช่องล้วนใหญ่โต   เสียงผู้คนแข่งขันกันทำมาค้าขาย   แข่งกับเสียงจอกแจกของผู้คนที่พากันมุงดูการแสดงปาหี่จากต่างเมือง  

กระนั้นก็ยังมีความแตกต่าง   ที่เห็นได้ชัดอย่างหนึ่งคงจะเป็นวัฒนธรรมที่ต่างกัน   เสื้อผ้าของชนชาวซามักส่วนใหญ่มักมีขนสัตว์ประดับไว้ไม่ว่าชายหรือหญิง   ซึ่งแจจุงเคยรู้มาอย่างหนึ่งว่าเพราะมันเป็นเหมือนเครื่องหมายแสดงถึงฐานันดรและความกล้าหาญ   ยิ่งเป็นขนสัตว์หายากหรือผืนใหญ่เพียงใดก็ย่อมแสดงถึงความสามารถหรือแม้กระทั่งชาติกำเนิดของคนผู้นั้น    เว้นก็แต่สัตว์ชนิดหนึ่งที่ถือเป็นสัตว์ต้องห้ามในการล่า   นั่นคือหมาป่าอันเป็นสัญลักษณ์ของราชา   ซึ่งจะมีแต่คนเป็นราชาเท่านั้นที่มีสิทธิ์สังหารแล้วถลกหนังเอามาเป็นเครื่องประดับและยืนยันฐานะของตนได้   ดังเช่นที่แจจุงเห็นมันประดับอยู่บนบัลลังค์ของชเวซีวอนเมื่อตอนที่เข้าเฝ้าอย่างเป็นทางการพร้อมกับยุนโฮเมื่อวานนี้

แจจุงปล่อยความคิดไปเรื่อยเปื่อย   กระทั่งรู้ตัวอีกทีเขาก็ตามซีวอนมาจนถึงประตูเมืองชั้นในทางทิศตะวันตกเสียแล้ว   กษัตริย์หนุ่มไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ล้วงเอาป้ายทองแผ่นหนึ่งออกมาจากชายเสื้อ   พอทหารยามเฝ้าประตูเห็นเท่านั้นก็กุลีกุจอเปิดประตูให้ทันที   กระทั่งคนทั้งคู่ควบม้าผ่านออกไปด้านนอกแล้วประตูบานยักษ์จึงถูกปิดลงอย่างเชื่องช้าอีกครั้ง   เสียงแอดอาดของมันเรียกให้สติของแจจุงกลับมาอีกเป็นครั้งที่สอง   ก่อนจะต้องรีบควบม้าของตัวเองตามหลังคนที่จู่ๆก็ทะยานนำหน้าเขาไปอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

อาชาสีน้ำตาลพาตัวคนทั้งคู่ให้ออกสู่ชานเมืองเรื่อยๆ   สองข้างทางแจจุงยังคงเห็นบ้านเรือนปลูกสร้างอยู่ห่างๆสลับกับคอกม้าเป็นระยะ   ทำให้เดาได้ไม่ยากว่าบริเวณนี้คงจะเป็นแหล่งปศุสัตว์ที่สำคัญของเมือง    ผืนดินทางตะวันตกยังนับว่าสมบูรณ์กว่าทางตะวันออกมากนัก   เพราะยังคงมีหญ้าขึ้นปรกผืนดินให้พอใช้เลี้ยงสัตว์ได้   ผิดกับทางตะวันออกอันเป็นภาพแรกที่แจจุงได้เห็นเมื่อล่วงล้ำเข้ามาในฮีอู   ในตอนนั้นภาพที่เขาเห็นมีเพียงเม็ดทรายที่เรียงรายราวกับทะเลสีทองจนสุดลูหูลูกตา   กระทั่งขบวนรถม้ามาถึงประตูเมืองชั้นใน   ถึงได้เริ่มพบความมีชีวิตชีวาของทะเลทรายผืนนี้

“หยุดดดดดด!!!”    มาถึงเนินเขาสูงลูกหนึ่ง   ชเวซีวอนหยุดม้าลงที่จุดสูงสูดของเนินแห่งนั้น   แจจุงจึงค่อยชะลอฝีเท้าม้าของตัวเองลงก่อนจะหยุดลงเคียงข้างคนที่มาถึงก่อน   ดวงตาคมที่เผยพ้นผ้าคลุมสีดำสนิทนั้นเผยประกายบางอย่างในแบบที่แจจุงไม่เคยเห็น   ราวกับคนผู้นี้เป็นคนละคนกับที่ยั่วโทสะเขาที่ห้องทรงอักษรนั่น    นัยน์ตาสีชากวาดมองไปข้างหน้าช้าๆ   ดูมุ่งมั่นทว่าไร้จุดหมาย    เช่นเดียวกับผืนทรายเบื้องหน้าที่แจจุงมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของมัน    ต่างกับที่ๆเขายืนอยู่ ณ ตอนนี้ ...ทุ่งหญ้าเขียวขจีหมดลงที่ตรงนี้นี่เอง

“ท่านมองเห็นอะไรในซามักบ้าง   นอกจากความแห้งแล้งสุดลูกหูลูกตา  ท่านมองเห็นอะไรที่ข้าจะให้กับชาวเมืองของข้าได้บ้าง...ยองอุงจุนอา”    ชเวซีวอนว่าขึ้นทั้งที่สายตายังคงทอดไกล

“นี่คือเรื่องที่ฝ่าบาทต้องการจะพูดกับหม่อมฉัน?”   แจจุงเองก็เช่นกัน    เขายังไม่ได้ละสายตาไปจากความเวิ้งว้างตรงหน้า

“แล้วท่านคิดว่ายังไง”

“ฝ่าบาทกำลังจะบอกหม่อมฉัน   ว่านอกจากทรายทุกเม็ดที่เป็นสมบัติของฝ่าบาทแล้ว   ฝ่าบาทไม่มีอะไรจะให้แก่ประชาชนได้นอกจากความโหดร้ายแห่งสงครามเช่นนั้นหรือเพคะ” 

“ท่านคิดเช่นนั้น?”

“ฝ่าบาทกำลังจะบอกหม่อมฉัน...ว่าที่ทรงก่อสงครามก็เพราะอยากให้ประชาชนของพระองค์อยู่ดีกินดี   ที่ทำไปทั้งหมดนี้ก็เพื่อบ้านเมือง   ไม่ได้มีความต้องการในอำนาจใดๆมาเกี่ยวข้องเช่นนั้นหรือเพคะ”

“ฮ่าๆๆๆๆๆ”    ผิดคาดที่แจจุงคิดว่าความคิดของเขาจะทำซีวอนต้องบันดาลโทสะ   กษัตริย์หนุ่มกลับหัวเราะเสียงกู่ก้องอย่างชอบใจ   ก่อนจะหันมาสบดวงตากลมโตที่ยังคงไร้แววหวาดหวั่น   แม้คำพูดอาจหาญเช่นนั้นอาจจะทำให้ต้องโทษถึงหัวขาดได้

“เจ้าเป็นคนแรกที่กล้าพูดกับข้าเช่นนี้    ที่ผ่านมาข้าเคยพาทั้งผู้หญิงที่ถวายตัวให้ข้าด้วยความเต็มใจ...หรือแม้แต่คนที่ยอมมาอยู่กับข้าเพียงเพราะต้องการจะสานสัมพันธไมตรีให้กับบ้านเมืองของตัวเอง...มาที่นี่อยู่บ่อยๆ   แต่ไม่เคยมีใครที่ตอบคำถามข้าได้ถูกใจเช่นท่านเลยสักคน”

“...”

“ทุกคนล้วนแต่พูดว่าข้ายังมีวอนกี   ข้ายังมีทรัพย์สมบัติ   ยังมีอำนาจ...ที่สามารถบันดาลสิ่งใดก็ได้ตามใจข้าปรารถนา   พวกนางต่างบอกว่าเข้าใจว่าที่ข้าทำไปก็เพื่อประชาชนของข้า   สุดท้ายแล้วพวกนางก็ล้วนต้องจบชีวิตลงที่ตรงนี้   ให้เลือดของพวกนางหล่อเลี้ยงความอุดมสมบูรณ์แห่งทุ่งหญ้าให้แก่ข้า”

ดวงตาสีรัตติกาลยังสงบนิ่งแม้จะรับฟังเรื่องราวอันน่าสะเทือนขวัญของหญิงสาวเหล่านั้น    นั่นยิ่งสร้างทั้งความแปลกใจและพึงพอใจให้กับชเวซีวอน  

“หึ...ท่านพูดถูก   หากจะเปรียบความต้องการของข้าก็คงเป็นดังเนินเขาลูกนี้   เวลาที่ข้ามองเห็นความแห้งแล้งที่ไกลออกไป   หัวใจข้ามักจะเจ็บปวดเพราะความยากไร้ของพสกนิกร   แต่ข้าก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่าเมื่อข้าได้ครอบครองความอุดมสมบูรณ์ดังเช่นทุ่งหญ้าที่เรายืนอยู่นี้แล้ว   ข้ากลับคิดว่าความยุติธรรมมันอยู่ที่ตรงไหน   ทำไมสวรรค์ต้องลงโทษชาวซามักเพียงเพราะเรื่องตำนานที่เล่าลือ    ข้าจึงต้องการซึ่งอำนาจ...อำนาจที่พอจะต่อกรกับสวรรค์...อำนาจที่จะรวบรวมแผ่นดินทงบังชินกินี้ให้เป็นปึกแผ่น   เช่นนั้นแล้วผิดหรือที่ข้าจะแสวงหาซึ่งอำนาจนั้น”

แจจุงยังคงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ   ดวงหน้าสวยแม้ไม่สะท้อนอารมณ์อันใด  หากแต่ในใจลึกๆกลับรู้สึกหวาดหวั่น   ไม่ใช่เพราะเรื่องราวอันโหดร้ายที่เกิดขึ้นกับสตรีเหล่านั้น   หากแต่เพราะสุดท้ายยองอุงจุนอาก็เป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งของชเวซีวอนเช่นนั้นหรือ   หากคำตอบของเขาเป็นอื่นมิต้องจบชีวิตลงตรงนี้เช่นพวกนางหรอกหรือ  

“นั่นเป็นความคิดของฝ่าบาท  หม่อมฉันคงจะเยียวยาได้แต่ความแห้งแล้งของประชาชนของฝ่าบาทเท่านั้น   แต่คงไม่มีวันที่จะช่วยเสริมอำนาจของฝ่าบาทได้หรอกเพคะ”  

ถึงจะคิดได้เช่นนั้นแต่ในเวลานี้แจจุงกลับรู้สึกผิด...ผิดต่อชาวซามักที่คาดหวังถึงการมาของเขา   รู้สึกผิดที่ไม่สามารถประทานพรจากสวรรค์ให้แก่พวกเขาได้   ไม่อาจยุติสงครามที่ก่อเกิดจากความอดอยาก   แต่ถึงอย่างนั้นแล้วเขามีทางเลือกหรือ   เพราะในอีกทางหนึ่งเขาเองก็ไม่สามารถจะปล่อยให้จุนอาต้องมาเผชิญกับอันตรายที่นี่ได้เช่นกัน

*********************************

'อีกหนึ่งปักษ์จึงจะถึงฤกษ์บวงสรวง   ระหว่างนี้ขอเชิญท่านทั้งสองพักผ่อนในซามักให้เสมอเหมือนเป็นบ้านท่าน  หากต้องการสิ่งใดให้แจ้งกับท่านอำมาตย์จองซูได้   เขาเป็นเสมือนพ่อบ้านของข้าเอง'

...ครึ่งเดือน...

เวลาเพียงเท่านี้อาจจะเหลือเฟือให้เขาหาทางจัดการกับชเวซีวอนได้ไม่ยาก   หากแต่สวรรค์ไม่ได้ปูเส้นทางอันแสนราบเรียบให้แก่ภารกิจในครั้งนี้   แจจุงถอนใจยาวเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่พึ่งได้ทราบเมื่อยามบ่าย   ทั้งเขาและยุนโฮถูกจัดให้อยู่ภายในเรือนรับรองที่ห่างจากตำหนักที่ประทับของชเวซีวอนเพียงแค่หนึ่งกำแพงกั้น   ก่อนที่ผู้เป็นใหญ่แห่งซามักจะออกตัวขอไปว่าราชกิจในทันทีที่ได้เหยียบย่างกลับเข้ามาในวังหลวงอีกครั้ง   ถึงตอนนี้แล้วเวลาได้ล่วงเลยมาถึงสามชั่วยาม   พร้อมกับข่าวที่ทำให้ทั้งเขาและยุนโฮต่างต้องคิดหนักพอๆกัน

เหตุผลที่ชเวซีวอนต้องเรียกประชุมเหล่าขุนนางเป็นการด่วนก็เพราะการมาเยือนของคนผู้หนึ่ง   เมื่อชเวดองอุคหรือท่านอ๋องเจ็ดผู้มีศักดิ์เป็นอาแท้ๆสู้อุตส่าห์รอนแรมมาจากพยองฮวาอันเป็นชายแดนสำคัญทางตะวันตกของซามัก   เพื่อแจ้งข่าวความเคลื่อนไหวของบรรดาเหล่าชนกลุ่มน้อยที่ยังคงพยายามซ่องสุมกำลังเพื่อคอยต่อต้านเมืองแม่อยู่เป็นนิจ   หรืออีกนัยหนึ่งนั่นคือกบฏของแผ่นดิน   ทว่าชเวซีวอนไม่ใคร่อยากเก็บมาใส่ใจ  ด้วยว่าไว้วางใจฝีมือการปกครองของผู้เป็นพระญาติสนิทสายเลือดเดียวกันเพียงคนเดียวที่หลงเหลือ  หากไม่นับซอจูฮยอนหรือองค์หญิงซอฮยอนน้องสาวต่างมารดา   แต่การมาของชเวดองอุคในคราวนี้กลับทำให้ซีวอนต้องตระหนักว่ามิควรปล่อยบรรดาหอกข้างแคร่เหล่านี้เอาไว้   เพราะนอกจากชนเผ่าน้อยใหญ่เหล่านี้จะหันหน้าเข้าหากันเองแล้วยังคบค้ากับพวกโจรสมุทรเช่นแคว้นเยนที่อยู่ข้างเคียงเพื่อที่จะแข็งข้อต่อเขา

ห่างศึกเพียงข้ามวัน   เสียงกลองศึกและแตรเขาก็กู่ก้องทั่วผืนแผ่นดินทะเลทรายอีกครั้ง   เป็นสัญญาณของการรวมพลตามบัญชาของแทวังที่ประกาศจะกำราบคนทรยศให้สิ้นซาก   ดวงตาสีนิลจ้องมองภาพความเคลื่อนไหวเบื้องล่างที่ไม่เคยหยุดนิ่งสักวินาที    จวบจนตะวันสิ้นแสงแล้วเพลิงจากคบไฟทุกมุมเมืองก็ถูกจุดขึ้น   มิแปลกที่เรือนรับรองแห่งนี้จะทำให้แจจุงมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกเรียกว่าซามัก    ด้วยว่าสิ่งปลูกสร้างภายในเขตพระราชฐานส่วนใหญ่นั้นถูกสร้างไว้ในรูปลักษณ์ที่เหมือนกับหอคอย   ด้วยความเชื่อของการเข้าถึงสรวงสวรรค์และเพื่อประโยชน์ในยามศึก   ห้องพักของผู้มาเยือนจากฮินกูรึมทั้งสองถูกจัดไว้บนชั้นที่แปดของหอไข่มุก   เสมอกับที่พำนักของชเวซีวอนบนหอเทียมเมฆา   อันถือเป็นการให้เกียรติแก่แขกบ้านแขกเมืองอย่างสูงสุด  

“พวกเขาเร่งเตรียมการกันขนาดนี้ก็เพื่อให้ทันออกเดินทางในวันมะรืนนี้”    เสียงทุ้มที่ดังมาจากด้านหลังแจจุงเริ่มคุ้นเคยมันดีแล้ว   ไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ดีว่าเป็นยุนโฮแน่   ทว่าน้ำหนักบางอย่างที่ลงกับลาดไหล่บางนั้นกลับทำให้ดวงตาคู่สวยต้องหันไปมองอย่างประหลาดใจ   ก่อนที่รอยยิ้มอ่อนโยนของอีกฝ่ายจะกลายเป็นคำตอบ

“ถึงจะเป็นซามักแต่นี่ก็เข้าฤดูหนาวแล้ว   ท่านควรดูแลตัวเองเสียบ้าง”   ยุนโฮว่าพลางสองมือหยาบก็จัดแจงเสื้อคลุมที่เขาพึ่งได้มาจากนางกำนัลให้เข้าที่    บนเรือนร่างของบุรุษที่ตัวเล็กกว่าเขา...ภายใต้จิฮายะสีขาวนี้เขายังคงมองเห็นและอาวรณ์ถึงคนอีกผู้หนึ่ง    จนไม่อาจมองเห็นถึงแววตาสับสนของอีกฝ่าย  

รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาที่แจจุงมองเห็น   หลายต่อหลายครั้งที่ได้รับมันมา   ทุกครั้งคำถามมักเกิดขึ้นในหัวใจอย่างไม่อาจห้ามได้  

...ท่านมองเห็นใคร...
...ยิ้มให้กับผู้ใด...
...ในหัวใจที่อ่อนโยนดั่งสายลมอุ่นท่ามกลางเหมันต์นี้...ท่านกำลังคิดถึงใคร...

“ขอบคุณ”  

เช่นเคยอย่างทุกครั้งที่แจจุงเลือกจะจบความคิดฟุ้งซ่านไว้เสียตรงนี้   ความคิดต้องห้ามที่มีแต่จะเพิ่มตราบาปให้กับชีวิตอันดำมืดของเขา   เขากำลังอิจฉานาง...กำลังคิดในทางที่ผิดต่อนางเช่นนั้นหรือ

...ไม่มีวัน...ไม่มีวัน....

“ท่านกำลังคิดมาก?”   อีกครั้งที่ดวงตาคู่สวยต้องเงยขึ้นมามองผู้ดูแลแสงที่ยังคงอ่อนโยนเหลือเกินในความรู้สึกเขา   ยูชอนอาจจะปกป้องเขาได้ดีไม่แพ้ใคร   จุนซูอาจจะปรนนิบัติเขาได้อย่างไม่เคยบกพร่อง   แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะทำให้หัวใจดวงนี้รู้สึกหวั่นไหว   ราวกับสายลมอันอ่อนโยนนี้กำลังจะก่อเกิดเป็นพายุที่สั่นคลอนหัวใจเขา   แม้ครั้งหนึ่งจะเคยรู้สึกอบอุ่นเหลือเกินที่ได้มันคอยโอบกอดไว้   หากแต่คิมแจจุงสาบาน...เขาไม่เคยต้องการให้ความรู้สึกเหล่านี้เพิ่มพูน...ไม่เคยคิดอยากครอบครอง...แต่ทว่าทำไม...

...เพราะอะไร...

“ข้า...”

“อีกสองวันชเวซีวอนจะออกจากซามักแล้ว   หากท่านคิดว่ายังไม่พร้อม...เรายังมีเวลา   ข้าเชื่อว่าเขาจะต้องกลับมาให้ทันร่วมพิธีบวงสรวงเป็นแน่”

“ทำไมท่านถึงมั่นใจขนาดนั้น”   ดวงแก้วสีนิลยังคงฉายแววหวั่นไหว  ทว่าน่าเสียดายที่ยุนโฮไม่เคยคิดเป็นอื่น  นอกจากเกรงว่าแจจุงจะกังวลใจในเรื่องงานลอบสังหารเท่านั้น   ถึงวันนี้เขาพึ่งได้ตระหนัก   ว่าถึงจะทำการอำมหิตปลิดชีวิตคนมานับไม่ถ้วนสักเท่าไหร่   แต่คนนี้ๆก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดเท่ากับน้องสาวของตัวเอง

“ชื่อเสียงของแทวังชเวซีวอน...ยังไม่พอให้ท่านมั่นใจอีกหรือ   อีกอย่าง...”   ร่างสูงก้มลงมองพลางสางไล้เส้นผมสีราตรีลื่นมืออย่างเคยตัว   ก่อนจะยิ้มอย่างเอ็นดูอีกครั้ง   “เขาคงไม่คิดจะพลาดชม...สิ่งที่ขึ้นชื่อว่างดงามที่สุดในทงบังชินกิหรอกกระมัง”  

คำพูดปลอบโยนที่หากเป็นยองอุงตัวจริงคงจะยินดีไม่น้อยที่ได้ยินมัน   กลับทำให้หัวใจของแจจุงหล่นวูบ   สั่นสะท้านเสียยิ่งกว่าวินาทีที่เคยจับหงส์เงินเป็นครั้งแรกเสียอีก   ยุนโฮจะรู้ไหมว่านี่ต่างหากคือสิ่งที่เขากลัว   หากเวลานั้นยืดเยื้อไปจนถึงงานบวงสรวงเทพเจ้า   เงาเช่นเขาจะตบตาคนทั้งซามักได้หรือ

“ท่านลืมไปแล้วหรือ...”   เรียวปากสีกุหลาบแค่นยิ้มอย่างยากเย็น   ช่างน่าขำที่ตัวเองต้องมาหวาดกลัวกับเรื่องเพียงเท่านี้ทั้งที่ไม่เคยแยแสแม้กระทั่งความตาย    “ลืมไปแล้วหรือว่าข้าคือใคร   ข้าเป็นแค่เงา...เป็นเพียงความมืดมิดที่ไม่อาจทอแสงได้   เป็นแค่คนบาปหนาที่แม้แต่คำว่าสวรรค์ยังไม่กล้าจะเอ่ยถึง   แล้วจะให้ข้า...ทำพิธีแทดันบีให้กับพวกเขาได้ยังไง”

“...”

“ถึงตอนนั้นข้าคงเรียกได้เพียงแต่หยดน้ำตาแห่งความผิดหวังของผู้คนทั้งซามักเท่านั้น   ที่สำคัญ...ทั้งข้าและท่านอาจจะไม่มีลมหายใจกลับไปหาจุนอาได้อีก”   ในน้ำเสียงนั้นสั่นอย่างห้ามไม่ได้   แม้จะเจ็บใจที่ไม่อาจฝืนความอ่อนแอของตัวเองได้เมื่อยู่ต่อหน้าคนๆนี้    แต่สุดท้ายแจจุงก็ยอมให้ยุนโฮโอบกอดเขาเอาไว้ราวกับไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน              

“ท่านเคยถามว่าข้าลืมไปแล้วหรือว่าเรามาที่นี่กันเพื่ออะไร   ข้าเองไม่เคยลืม...ท่านมาเพื่อให้งานนั้นลุล่วง   ส่วนข้ามาเพื่อปกป้องยองอุง   ตราบใดที่ท่านยังคงเป็นยองอุง...ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้ท่านเป็นอะไรไปอย่างเด็ดขาด”

TBC