In the eyes of SHADOW...

   
Title : Puzzle (chapter 26)
Author : Shion
Pairing : Yunho x Jaejoong, Yoochun x Junsu
Genre : drama/yaoi
Rating : PG-13
Author’s note : Talk อยู่ข้างล่างนะคะ^^

Warning : ฟิกเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องราวสมมติที่แต่งขึ้น อาจมีการใช้ชื่อบุคคลหรือสถานที่ที่มีอยู่จริง แต่เหตุการณ์ต่างๆในเรื่องไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของบุคคลในฟิก และไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้บุคคลเหล่านั้นเสื่อมเสียชื่อเสียงแต่อย่างใด เนื้อเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง และมีเนื้อหาเกี่ยวกับ boy’s love หรือ yaoi ขอให้พิจารณาก่อนอ่าน หากรับไม่ได้ขอให้ปิดหน้านี้ลงเสีย...ขอบคุณค่ะ
 
 
 
 
 

Chapter 26
Eternal : episode II ---> Meri Kuri

‘...The reason why I'm shy! Because of your blue eyes!
Pure Beauty! Don't hide it from my side!
You know it. It's like bling bling ball!
Can't stop it even though it's not that cool...’

ดวงตาเรียวยิ้มหยีเสียจนแทบปิดพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก   ก่อนจะฝังใบหน้าหวานลงกับหมอนนุ่มใบใหญ่...แล้วเอาแต่มุดๆอย่างนั้นอยู่นาน   จนร่างสูงโปร่งที่เดินผ่านประตูห้องนอนเข้ามาต้องกระตุกรอยยิ้มอย่างเอ็นดู

ดูแล้วก็ดูอีก...ไอ้ท่อนแร็พของเขามันน่าประทับใจขนาดนั้นเชียว?

...ฟึบ!!...

“อ๊า!!...ยูชอน   อย่าบังซี่”    ร่างเล็กบนเตียงโวยวายเสียงง้องแง้ง   เมื่อเห็นตัวของมิกกี้ยูชอนบังจอโทรทัศน์ตรงท้ายเตียงเสียมิด   แต่เจ้าคนเลี้ยงลิงไม่เพียงแต่ไม่ยอมหลีกให้   กลับจิ้มนิ้วเรียวปิดเอ็มวีคริสต์มาสของตัวเองเสียหน้าตาเฉย   ก่อนจะกระโดดขึ้นบนเตียงแล้วคว้าตัวเจ้าลิงน้อยแก้มป่องเข้ามากอด   แล้วแกล้งจี้จุดอ่อนตรงเอวบางฉบับเอสไลน์เสียให้หายหมั่นเขี้ยว

“ฮิฮะ...ฮะ...ฮ่าๆ”  

เสียงหัวเราะสดใสดังก้องอยู่ในห้องนอนเล็กๆ  สะท้อนอยู่ในโสตสัมผัสของเขา  ยูชอนยิ้ม...ยิ้ม...ยิ้ม...แล้วก็ยิ้ม   เสียงหัวเราะของจุนซูทำให้เขายิ้ม...

...ก็อกๆๆ...

ชิ!!

...ก็อกๆๆ...

ชะ!!

“ยูชอน...จุนซู...ตื่นกันรึยัง”

...ให้ตายเหอะพระเจ้า...บรรยากาศฟองสบู่ของมิกกี้ยูชอน!!...

“ฮะๆ...ไม่เอาแล้วยูชอน   แจจุงเรียกแล้วแน่ะ”   จุนซูที่เพิ่งมีโอกาสได้พูดออกมาเต็มคำเต็มประโยคว่าขึ้น  หลังจากที่ต้องออกแรงหัวเราะเสียจนแทบจุกเพราะการแกล้งของเขา  ก่อนจะส่งมือเรียวมาจับกับมือที่เขายื่นให้ไว้มั่น  

“ปะ...ไปอาบน้ำได้แล้วนายน่ะ”

ยูชอนสาบาน...

“เดี๋ยวจะได้ไปเที่ยวกัน”

...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะไม่มีวันปล่อยมือนี้ไปอีกเป็นอันขาด

******************************************

“วันนี้คนเยอะจัง”  

จุนซูยังคงบ่นอุบ   พลางชะเง้อมองหาคนที่ทั้งเขาและยูชอนนัดไว้   หลังจากจัดการกับแซนด์วิชที่แจจุงเตรียมไว้ให้   แล้วก็ไปเข้าโบสถ์ตามที่นัดกับครอบครัวของจุนซูไว้แล้วเขาสองคนอุตส่าห์รีบมาที่นี่    สถานที่ที่มีคนพลุกพล่านอย่างสนามบินอินชอน   ทั้งที่มันเสี่ยงเอามากๆกับการปรากฏตัวของสมาชิกทงบังชินกิอย่างพวกเขา   แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็อยากจะมาส่งยูฮวานกลับอเมริกาอยู่ดี   โดยเฉพาะยูชอน...จุนซูรู้ดีว่ายังมีเรื่องบางอย่างที่คนรักของเขายังไม่ได้จัดการให้มันจบไปจริงๆสักที   และยูชอนเองก็คงไม่อยากให้มันค้างคาอยู่แบบนี้   มันทรมาน...ทั้งเขา...ยูชอน...และอาจจะรวมถึงยูฮวานด้วย   ยิ่งเจ้าตัวแสบมาเลื่อนกำหนดกลับอเมริกาเร็วกว่าเดิมก็ยิ่งทำให้ยูชอนอดเป็นห่วงความรู้สึกของเจ้าน้องชายตัวดีไม่ได้

“เมื่อกี้นายโทรไป...แล้วเขาบอกว่าไงอ่ะ?”     

“รถติดน่ะ   แต่อีกไม่เกินสิบนาทีก็คงจะถึง”   ยูชอนว่าก่อนจะพับมือถือเก็บลงในกระเป๋าเสื้อคลุมสีดำ   จุนซูลอบมองเสี้ยวหน้าที่ถูกปกปิดโดยแว่นกันแดดและหมวกทรงบีนนี่สีดำล้วนที่ตัดกันกับเส้มผมสีน้ำตาลอ่อน    ก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ...ยูชอนยังคงดูดีเสมอแม้การแต่งตัวที่เรียบง่าย   แฟนใครน้อ...หล่อจังเลย~~

“มีอะไรติดที่หน้าฉันหรือ?”

“เอ๋?”

“ก็เห็นนายมอง”  ยูชอนยิ้มพรายเมื่อเห็นเจ้าลิงน้อยทำหน้าเหวอ   นึกรู้ทันใคความคิดซื่อๆแล้วก็อดแกล้งไม่ได้   “อดใจหน่อยนะ...ไว้รอกลับถึงบ้านก่อน  จะบริการเต็มที่เลย”

“บะ...บะ...บ้า!”    ใบหน้ากลมที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกแก๊ปและผ้าปิดปากที่เจ้าตัวร่นลงมาอยู่แค่ใต้คางเพราะรำคาญเริ่มขึ้นสี    นี่ในหัวปาร์คยูชอนมีแต่ความคิดแบบนี้รึไงเนี่ย~~!

มือเล็กที่ยกขึ้นหมายจะตีที่ไหล่กว้างแรงๆกลับถูกยื้อไว้อย่างง่ายดาย   แล้วก็เกิดอาการงอนๆง้อๆหยอกล้อกันเล่นคิกคักเสียจนลืมสายตาผู้คนรอบข้าง   กระทั่งนิ้วของเจ้าลิงน้อยเกี่ยวเข้ากับแว่นตาสีชา   และในทันทีที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งสนามบิน...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”

“มิกกี้...มิกกี้ยูชอน!!”

“ยูชอนโอปป้า!!”  

“นั่น!...ซีอาจุนซูด้วยใช่ไหม”

...แล้วก็...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด”

เสียงกรี๊ดกร๊าดเล่นเอาจุนซูทำตัวไม่ถูก   ร่างเล็กได้แต่ยกมือขึ้นโบกเบาๆแก้เก้อพร้อมทั้งส่งยิ้มแหย   แต่กระนั้นในสายตาของผู้คนเกือบค่อนอาคารผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศก็ยังเห็นว่ามันสว่างไสวเสียเหลือเกิน   เจิดจ้าสมกับเป็นเทพอย่างที่ใครๆเรียก   และแน่นอนว่ากว่าครึ่งค่อนในนั้นย่อมต้องมีแฟนคลับของทงบังชินกิอยู่ด้วย   และโอกาสหนึ่งในล้านที่จะได้เห็นตัวเป็นๆชัดๆแบบนี้จะหาได้ที่ไหนอีก...ถ้าไม่ใช่ที่นี่

“หนีเร็ว! จุนซู!”   พ่อคนเลี้ยงลิงประเมินสถานการณ์อันเลวร้ายที่จะตามมาได้ก่อน   ฉุดข้อมือเล็กได้ก็พาเผ่นแนบทั้งที่อีกฝ่ายยังทำหน้าตาเหรอหรา   กระทั่งดวงตาเรียวเล็กเหลียวมองไปด้านหลัง   เห็นฝูงชนขนาดย่อมที่กำลังวิ่งไล่ตามพวกเขา   ไม่รู้ทำไม...ในสมองโลมาของคิมจุนซูถึงได้มีภาพเกมไบโอฮาร์ซาร์ดที่ตัวเขาและยูชอนเป็นผู้เล่นที่ถือปืนวิ่งหนีฝูงซอมบี้ไปได้    ช่วงขายาวของทั้งคู่ใส่เกียร์จ้ำกันจนสุดแรง   แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยากที่จะหนีให้พ้นฝูงชนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามรายทาง   แถมแรงใจในการตามคงจะเหนือกว่าแรงกายของพวกเขาสองคนอีกกระมัง

“หวา!...หวา!...ทำไงดีล่ะยู...อุ๊บ!!!”    ถามยังไม่ทันขาดคำ   จุนซูก็รู้สึกเหมือนร่างตัวเองถูกกระแทกจากด้านข้างจนเซถลา   มือเล็กนั้นเลื่อนหลุดจากการเกาะกุมของยูชอน   วินาทีนั้นเขารู้สึกเหมือนร่างกายชาวาบ...ใจหายอย่างบอกไม่ถูก   และเผลอเพียงพริบตาผู้คนมากมายก็เข้ามาแทรกกลางระหว่างเขาและยูชอน   เหมือนกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากพัดพาให้แยกกันไปคนละทิศละทาง    แล้วก็ต้องอุทานเบาๆเมื่อมีเล็บของหนึ่งในบรรดาแฟนคลับข่วนถูกต้นคอของเขา  

“ยูชอนอา!...ยูชอน!”    จุนซูตะโกนเรียกซ้ำๆ   ไม่ได้สนใจมือหลายคู่ที่พยายามไขว่คว้าตัวเขา   ไม่ได้มองปากกาหรือกระดาษที่ยื่นมาให้เซ็น   ด้วยเพราะหวาดกลัวเกินกว่าจะรับมือสถานการณ์แบบนี้เพียงลำพังได้   นี่ไม่ใช่งานโปรโมตอัลบั้ม...ไม่ใช่งานแจกลายเซ็น...ไม่ใช่แฟนมีตติ้ง...ไม่ใช่แคมเปญโฆษณาใดๆ    ไม่มีเพื่อนร่วมวง...ไม่มีผู้จัดการ...ไม่มีการ์ดรักษาความปลอดภัย...

...และไม่มียูชอน!!!...

“ยูชอนอา...โอ๊ย!!!”   คราวนี้แรกกระแทกมาจากทางด้านหน้า    โดนชนเสียแรง...เจ็บจังๆเพราะแรงเบียดเสียดของผู้คนนั่นเอง   จุนซูล้มลงกองกับพื้น   ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเห็นผู้หญิงอายุพอๆกันกับเขาพูดขอโทษขอโพยเสียยกใหญ่   แต่เพียงชั่วครู่ก็มีผู้หญิงอีกคนมากระชากไหล่ของเธอ   ก่อนจะเกิดการถกเถียงกันขึ้นถึงต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องเจ็บตัว

...จะเถียงกันทำไม!!!...ปล่อยเขาไปสักทีได้ไหม!!...

ในใจอยากตะโกนออกไปดังๆอย่างนี้    แต่ก็อึดอัดและหนื่อยเกินกว่าจะแผลงฤทิ์อะไรได้   ระบมไปทั้งตัวแถมยังมึนหัวอีกต่างหาก   อยากจะร้องไห้เสียมากกว่าในตอนนี้   แต่แล้วมือคู่หนึ่งก็เข้ามาโอบอุ้มไว้

...หมับ!...  

“ยูชอนอา!!”

************************************

“ให้ตายเถอะ”    เสียงของมิกกี้ยูชอนดูเหนื่อยล้ามากกว่าจะสบถเป็นถ้อยคำรุนแรง    พิงหลังลงกับกำแพงเย็นเฉียบแล้วถอนใจยาว   กว่าจะสลัดเหล่าแฟนคลับได้ก็เล่นเอาเหนื่อย   ใช่ว่าไม่ใยดีต่อความรู้สึกของพวกเขา...หากแต่การจู่โมอย่างรุนแรงแบบเมื่อครู่มันน่ากลัวน้อยเสียเมื่อไหร่   ตอนที่เขาและจุนซูถูกเบียดจนแยกจากกัน   ตัวเขาเองก็ถูกดันให้ไหลไปกับคลื่นกระแสชนเรื่อยๆ    กระทั่งมันวุ่นวายจนแทบจะแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร   ถึงได้รีบเบียดตัวเข้าไปในห้องน้ำชาย   ก่อนจะขอแลกเสื้อโค้ทพราด้าราคาเหยียบล้านวอน...กับแจ็กเก็ตสีหม่นยี่ห้อพูม่าของนักท่องเที่ยวชาวแคนาดา   ที่พอเห็นเขาเดือดร้อนก็เต็มใจช่วยเหลืออย่างเต็มที่    ก็แหงละ...พราด้าเชียวนะ...พราด้า!!   แต่ก็นั่นแหละ...เจ้าพูม่าตัวใหม่ที่ได้มามันก็ทำให้เขาพรางตาแฟนคลับจนหนีออกมาได้นั่นแหละ

...แล้วจุนซูล่ะ...

นึกขึ้นได้ก็ล่วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาในทันที    เสียงสัญญาณปลายสายดังอยู่นานจนเขาเองเริ่มใจคอไม่ดี   เกือบจะตัดใจวางสายแล้วแต่ก็ยิ้มออกเมื่อในที่สุดอีกฝ่ายก็กดรับ

“จุนซู...ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนน่ะ?”

.
.
.

“อ่า...พี่ชายผมนี่...ไม่ได้เรื่องเหมือนเดิมเลยนะ”

เด็กหนุ่มตรงหน้ายิ้มเย็นจนจุนซูรู้สึกขนลุก   ไม่รู้ว่าปาร์คยูฮวานต้องการอะไรอีกถึงได้ก่อเรื่องไม่รู้จักจบสิ้น   นี่ทั้งเขาและยูชอนต้องมาลำบาก...สูญเสียวันหยุดอันมีค่าเพราะเรื่องโกหกที่เด็กคนนี้สร้างขึ้นงั้นหรือ   จะกลับอเมริกาที่ไหนกัน...หรือยังตัดใจจากเขาไม่ได้อีกหรือไง

“ช่าย...”   ยูฮวานทอดเสียงยาว  เย็นชา...ไม่ยี่หระกับอารมณ์คุกรุ่นที่อยู่ปลายสายโทรศัพท์เลยสักนิด   “ผมช่วยจุนซูเอาไว้  ในขณะที่พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย  ฮะๆ...ความจริงผมก็น่าจะรู้นี่นะ   ว่าคนขี้ขลาดอย่างพี่มันไม่เคยช่วยใครได้...”

จุนซูกำมือแน่น   เมื่อยูฮวานหันมามองเขาขณะที่พูดประโยคหลังนั่น   เขารู้ว่าที่เด็กหนุ่มพาดพิงถึงไม่ได้มีแต่เขาเท่านั้น   แต่ยังรวมถึงจุนซูอีกคนหนึ่ง...จุนซูที่จากไปแล้วคนนั้น

“หืม?...ผมต้องการอะไรน่ะหรือ?   ก็แค่...พนันกันสักหน่อยเป็นไง?”   สายตาของยูฮวานยังคงจับจ้องมาที่คนรักของพี่ชายไม่วางตา   ก่อนจะยิ้มให้อีกครั้ง...ยิ้มที่จุนซูไม่ชอบเอาเสียเลย   “ตอนนี้จะสองทุ่มแล้ว   แต่เกมของผมค่อนข้างยาก...และผมยุติธรรมเสมอ   ผมให้เวลาพี่ก่อนเที่ยงคืน    ห้ามให้ใครช่วย...แค่ตัวพี่เท่านั้น   หากพี่มาเอาเขากลับไปไม่ได้...เขาสัญญาแล้ว...เขาจะไปอเมริกากับผม”

“ปาร์คยูฮวาน!!!”   ร่างเล็กตะโกนออกมาอย่างเหลืออด   เจ้าเด็กนี่...ร้ายกาจ!!   เขาไปตกปากรับคำเล่นเกมบ้าๆของมันตั้งแต่เมื่อไหร่   ถูกฉุดจากสนามบินแล้วก็เอาแต่ถูลู่ถูกังพามาที่นี่    จะขัดขืนรึก็แรงสู้ไม่ได้   คอยดูเถอะ...เจอหน้ายูชอนเมื่อไหร่เขาจะฟ้อง...ฟ้องๆๆๆ!!!

“อ๊ะๆ...ดูเหมือนเขาอยากจะคุยกับพี่นะ   ผมให้เวลาหนึ่งนาที...แต่ห้ามตุกติกล่ะ...พี่รู้ใช่ไหมว่าผมเอาจริง”   ว่าแล้วปาร์คยูฮวานก็ยื่นโทรศัพท์มาให้เขา   จุนซูรับมันมาอย่างรวดเร็ว   ดวงตาเรียวตวัดมองค้อนๆพร้อมกับเม้มปากอย่างขัดใจ   ใช่...เขาจะเล่นตุกติกกับเจ้าเด็กนี่ไม่ได้    เขารู้ว่ายูฮวานไม่ได้แค่ขู่    และเขาเองก็ไม่อยากหนี...ไม่อยากแพ้อีกแล้ว  

“ยูชอน...อืม...ฉันไม่เป็นไร”

...ไม่ว่าจะเป็นอดีตของยูชอน...

“นายรู้ใช่ไหม...ว่าฉันจะอยู่กับนาย”

...ไม่ว่าความเจ็บปวดใดๆ...

“เราสัญญากันแล้วนี่...ว่าฉันจะไม่มีวันหายไปไหน”

...เขาและยูชอนจะก้าวข้ามมันให้ดู...

“ฉันจะรอนายมารับ...แล้วเรา...ไปเดทด้วยกันอีกครั้งนะ”

************************************

ชีวิตจริงมันไม่ได้สวยหรูเหมือนในนิยาย    ปาร์คยูชอนเข้าใจถึงเรื่องนี้ดี    ถึงปากจะบอกว่ามั่นใจ...ถึงจะรับปากกับจุนซูไว้ว่าเขาจะต้องหาเจ้าลิงน้อยให้พบ   แต่ถึงอย่างนั้น...เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมงแล้วแต่เขาเองก็ยังมืดแปดด้าน   และเขาเองก็ไม่ใช่พระเอกนิยายนักสืบ   ที่พอได้ฟังคำใบ้จากยูฮวานเพียงไม่กี่คำก็จะนึกออกว่าเจ้าน้องชายตัวแสบเอาจุนซูไปซ่อนไว้ที่ไหน

‘...พี่รู้ไหมว่าผมไม่เคยลืม   สัญญาของเราสามคนที่พี่คงจะลืมไปแล้วแต่ผมไม่   ไม่เป็นไรหรอกนะถ้าพี่จะมาไม่ทัน...คืนนี้ผมจะฉลองกับพี่จุนซูแค่สองคนก็ได้   พี่จุนซูเอง...ก็คงไม่อยากเห็นหน้าคนที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวดนักหรอก’

สัญญาบ้าบออะไรกัน...เขากับจุนซูแค่บอกว่าจะไปส่งยูฮวานขึ้นเครื่องกลับอเมริกาวันนี้   แต่ไอ้เรื่องฉลองอะไรนั่น...

“โว้ย!!!”   คิดแล้วก็ยีหัวตัวเองเสียจนยุ่ง   ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับทางเท้าหน้าร้านเบเกอรี่เจ้าประจำ    เขาไปทุกที่ที่คิดว่ายูฮวานจะรู้จัก   ทุกที่ที่คิดว่ายูฮวานอยากจะใช้มันทรมานเขา   โรงเรียนเก่า...บ้านหลังเดิม...สนามเด็กเล่น...ริมแม่น้ำฮัน...ที่ดื่มประจำของหมอนั่น   กระทั่งมาจบที่ร้านขนมที่ครั้งล่าสุดจุนซูได้มากับยูฮวาน    แต่ก็ยังไร้วี่แววของคนทั้งคู่  

ถึงตอนนี้ยูชอนกลับคิดถึงเพื่อนร่วมวง   หากชางมินอยู่ด้วย...มันสมองของเจ้าเด็กอัจฉริยะนั่นคงจะช่วยเขาไขปริศนานั่นได้บ้าง   หรือหากมียุนโฮอยู่ด้วยคงจะช่วยนำทางให้เขาคิดอะไรได้มากกว่านี้   แม้แต่แจจุง...ก็คงเข้าใจและรู้ว่าจะให้กำลังใจเขายังไง   

...ใช่...เขากำลังท้อแท้...

อารมณ์อ่อนไหวพาให้คลองตาสองข้างเริ่มปริ่มด้วยหยาดน้ำอุ่น   ก่อนที่ดวงตาเรียวจะหลับลงแล้วขับให้มันไหลลงมาอย่างไม่อาย   ยูชอนก้มหน้าลงกับฝ่ามือแล้งร้องไห้   ร้องอยู่คนเดียวอย่างนั้นท่ามกลางสายลมที่เหน็บหนาว   ก่อนที่จะเริ่มรู้สึกถึงละอองบางเบาที่เริ่มตกกระทบผิวกาย  

...หิมะ?...

ใบหน้าหล่อเหลาค่อยแหงนเงยขึ้นมองท้องฟ้า   มองดูละอองน้ำที่ละเอียดราวกับเม็ดทรายกระจายอยู่ทั่วทุกอณูของอากาศ   แล้วค่อยๆกลายเป็นปุยขาวเล็กๆร่วงหล่นลงมาช้าๆ   ที่อีกไม่นานก็คงจะละลายลงไปกับผืนดิน...ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่สวยงาม    เป็นเพียงภาพที่มองเห็นเพียงชั่วพริบตาก็เลือนหาย   เหมือนกับความสุขที่ไม่อาจอยู่กับเขาได้นานสักครั้ง

“หึ...”   ยูชอนแค่นยิ้ม   ยิ้มอย่างสมเพชให้กับตัวเอง   พลางยกมือขึ้นรองเกล็ดหิมะไว้   ความเย็นตกกระทบผิวมือขาวๆแล้วก็ละลาย   เหลือเพียงหยดน้ำน้อยนิดในมือที่เขาพยายามจะกำมันไว้    “แม้จะเอื้อมมือไปคว้าเอาไว้...ผมก็ไม่สามารถรักษาสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไว้ได้เลยหรือครับพระเจ้า”

‘อย่าร้อง...ยูชอนอย่าร้องนะ’  

“...!”

.
.
.

‘ถ้ายูชอนร้องไห้....ฉันจะยิ้มได้ยังไง’
  
สายลมหนาวที่พัดผ่านเรียกสติของร่างสูงให้กลับมาได้อีกครั้ง    ยูชอนหันมองไปรอบกาย...เกล็ดหิมะเล็กๆยังคงปลิวกระทบแก้มเสียจนชา   แต่นั่นไม่สำคัญ...ในสายลมที่เย็นเฉียบเขากลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก   ราวกับเขาไม่ได้อยู่คนเดียว   ราวกับได้ยินเสียงปลอบโยนที่ไม่ได้ยินมาแสนนาน...นานเสียจนเกือบลืมไปแล้ว

“อา...”   ยูชอนครางออกมาเบาๆ   ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะยกยิ้มช้าๆ...ให้ตายเถอะ! นี่เขาลืมไปได้ยังไง  

ยูฮวานไม่เคยเรียกเจ้าลิงน้อยของเขาว่าพี่...จนเขาเองยังแอบนึกเคืองว่าไม่ให้เกียรติเอาเสียเลย   
คนที่ยูฮวานเรียกว่าพี่...พี่จุนซูของยูฮวานไม่ใช่ซีอาจุนซู
พี่จุนซูของยูฮวานก็มีแต่คนๆนี้เท่านั้น...

“ขอบคุณนะจุนซู...และขอโทษที่ฉันลืมสัญญาของเรา”

**********************************

...ทำไมนะ...ทำไมยูชอนยังไม่มา...    

จุนซูเฝ้าถามตัวเองเมื่อเข็มนาฬิกาค่อยเดินไปใกล้เลขสิบสองเรื่อยๆ      เข็มนาฬิกาที่เหมือนเดินช้าๆ...ทว่าสำหรับเขาอยากหยุดมันไว้แล้วรอคอยยูชอนอย่างมีความหวัง   แต่ท่ามกลางความเงียบภายในห้องโถงรูปโดมแห่งนี้   เสียงเข็มวินาทีที่เดินดังติ๊กๆกลับชัดเจนจนน่าเจ็บใจ    แต่แล้วเสียงสวบสาบที่ดังขึ้นข้างตัวก็ดึงสายตาของร่างเล็กให้ละไปจากเครื่องบอกเวลาบนผนังจนได้

“ไปกันเถอะ”

“ไม่”

“เขาไม่มาหรอก”

“ไม่”

“คุณจะผิดสัญญาหรือ?”

“นายต่างหากที่ผิดสัญญา!   ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกห้านาที...หรือต่อให้เหลือแค่ห้าวินาทีฉันก็จะรอ”    จุนซูย้ำชัดและหนักแน่นเสียจนยูฮวานต้องนิ่งไปครู่หนึ่ง   ก่อนที่ริมฝีปากของเด็กหนุ่มจะยกยิ้มอย่างผู้มีชัยแล้วตอบกลับ

“เลิกหลอกตัวเองเสียเถอะน่าจุนซู    เชื่อผมเถอะว่าเขาทำไม่ได้...พี่ไม่มีทางรู้ว่าคุณอยู่ไหน   ไอ้เรื่องใจสื่อถึงกันมันก็มีแต่ในนิยายน้ำเน่าเท่านั้นแหละ   ผมจะทำให้คุณรู้ว่าพี่น่ะไม่เคยจริงจังกับความรัก...เขาจะลืมสัญญาเหมือนที่เคยทำไว้กับ...”

“พี่จุนซู!!”   ซีอาจุนซุซิงตอบเสียก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ   “ทำไมนายถึงเอาแต่ย้ำว่ายูชอนผิดที่ลืมเรื่องคำสัญญานั่น   นายไม่รู้หรือว่าทุกๆปีเขาทั้งเหนื่อยทั้งไม่มีเวลาจนแม้แต่จะได้หลับเต็มตื่นด้วยซ้ำ   แล้วจะให้เขาเอาเวลาที่ไหนกลับไปฉลองคริสต์มาสกับคนที่จากไปแล้ว...จะให้เขาต้องจมอยู่แต่กับอดีตที่ทำให้เจ็บปวดอย่างนั้นหรือ    นี่นายรักพี่ชายของนายบ้างหรือเปล่า...ปาร์คยูฮวาน?”

จุนซูจ้องตาเด็กหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว   เส้นความอดทนขาดผึงเมื่อคนรักของตัวเองถูกกล่าวหาว่าผิดสัญญาซ้ำแล้วซ้ำเล่า    เขาไม่รู้ว่ายูฮวานจะยึดติดกับเรื่องราวในอดีตให้ตัวเองและคนรอบข้างต้องทรมานกันไปทำไม   ระหว่างที่รอยูชอน...ยูฮวานเล่าให้ฟังถึงคำสัญญาที่ตัวเองและยูชอนได้ให้ไว้กับโนอาห์  สัญญาที่ว่าจะฉลองวันคริสต์มาสอีฟด้วยกัน   แต่สุดท้ายสัญญานั่นก็ยังไม่ได้ทำ...และไม่มีทางทำได้อีกแล้วเมื่อใครคนใดคนหนึ่งได้จากไป

...จากไปแล้วตลอดกาล...

“รักสิ...เพราะรักมากไงล่ะ   ถึงได้ผิดหวังในตัวเขามาก”   ยูฮวานเอ่ยเสียงเรียบ   นัยน์ตาสีน้ำตาลแก่จ้องตอบเขานิ่งไม่แพ้กัน   “คุณไม่รู้หรอกว่าครั้งหนึ่งผมเคยวาดฝันไว้ว่าจะเป็นให้ได้อย่างเขา   ทั้งเรียน...ทำงานพิเศษ...กีฬา...ดนตรี...ดูเหมือนพี่จะมีพรสวรรค์ไปเสียหมด   แถมยังคอยดูแลพี่จุนซูอีก   จนกระทั่งวันนั้น”   เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก  ราวกับจะกดกลั้นความเจ็บปวดในน้ำเสียงไม่ให้มันลอดออกมา

“วันที่เขาบอกว่าจะกลับมาอยู่ที่เกาหลี   วันที่แม่ต้องร้องไห้...วันที่พี่จุนซูตาย...สุดท้ายพี่ก็แค่คนเห็นแก่ตัว!!   เห็นแต่อนาคตและความฝันของตัวเอง!!   จนทำให้คนรอบข้างต้องเจ็บปวด!!!”

“...”

“...วันนั้น...ถ้าเพียงแต่วันนั้นพี่ไปส่งเขา...หรือแค่รั้งเขาไว้...พี่จุนซูก็คงไม่ต้องตาย!!!”

...เพี้ยะ!!!...        

ฝ่ามือของคิมจุนซูกระทบแก้มขาวของเด็กหนุ่มเข้าอย่างจัง   ร่างเล็กสั่นเทิ้มเพราะโกรธจนไม่อาจทนไหว   ทนไม่ได้ที่ต้องเห็นคนที่ตัวเองรักต้องมาถูกน้องชายแท้ๆกล่าวหาถึงขนาดนี้

“นายต่างหากที่เห็นแก่ตัว”   น้ำเสียงติดแหบเล็กๆค่อยลอดไรฟัน   “ฉันรู้ว่านายรักพี่จุนซูของนายมาก   เด็กขาดความอบอุ่นแบบนายรักเขาที่ดูแลนายเหมือนน้องชาย...เหมือนญาติแท้ๆ   นายมันเห็นแก่ตัวที่พอสูญเสียของรักไปก็โทษว่าเป็นความผิดของคนอื่น   แถมยังขี้อิจฉา...เพราะนายอิจฉายูชอนใช่ไหมถึงได้พยายามแย่งฉันไปจากเขา!!!”

“ฮึ้ย!!”   คำพูดแทงใจดำทำให้เด็กหนุ่มกำหมัดแน่น...เขาเถียงไม่ออก   แต่ความโกรธและอยากเอาชนะกลับยิ่งลุกโหมราวกับเปลวเพลิงที่ถูกเติมเชื้อ   

“นี่!!...หยุดนะ...จะทำอะไรน่ะ!...ฉันไม่ไป...บอกแล้วว่าฉันจะรอยูชอน!!!”   จุนซูดิ้นรนขัดขืนเมื่อถูกยื้อยุดข้อมือเล็ก   ยูฮวานไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆอีกแต่กลับตรงมาฉุดข้อมือเขาแล้วออกแรงลากไปทางหน้าประตูบานใหญ่   ดวงตาของเด็กหนุ่มแข็งกร้าวเสียจนจุนซูเริ่มสั่นด้วยความกลัวอีกครั้ง   แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...จะให้ลากเขาไปง่ายๆน่ะไม่มีทางหรอก!!

“หมดเวลาแล้ว...คุณต้องไปกับผม...ตามสัญญา”

“ไม่!!...ม่ายยยย!!!”   จุนซูทั้งร้องทั้งดิ้น   มือข้างที่ว่างอยู่พยายามแกะมือของยูฮวานออกก็แล้ว   ทั้งทุบทั้งตีก็แล้วแต่ล้วนไม่เป็นผล    ร่างเล็กถูกลากไปตามทางเดินระหว่างม้านั่งสองข้างนับสิบแถว    จนสุดท้ายมือเรียวก็ยึดเอาพนักพิงของม้านั่งแถวกลางไว้แน่น   นิ้วเรียวจิกลงบนเนื้อไม้จนเล็บแทบฉีก   แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังกัดฟันทน...เพราะเขาได้ให้สัญญาไว้แล้ว

...ไม่ว่าใครหน้าไหน...หรือต่อให้เป็นพระเจ้าก็ ไม่มีทางพรากเขาไปจากยูชอนได้...

“ทำไมถึงดื้อนักนะ...ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!!”

“ไม่!...ฉันไม่ไป   ต่อให้ยูชอนแพ้นายแล้วไง...ฉันไม่ได้สัญญากับนาย!   แต่ฉันสัญญากับยูชอน...ยูชอนคนเดียวเท่านั้นว่าฉันจะรอขะ...!!”   

...วูบ!!...

...รอเขา...ฉันจะรอเขา...

จู่ภาพตรงหน้าก็ดูพร่ามัว   เหมือนโลกทั้งโลกค่อยเอียงช้าๆ   จุนซูพยายามเปิดเปลือกตาที่เริ่มหนาหนัก   แต่ฤทธิ์ของกลิ่นหอมอ่อนๆที่ตรงปลายจมูกกลับทำให้ไม่อาจต้านทานความง่วงงุนได้   น่ากลัวเหลือเกิน...ทั้งที่รู้ดีว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตัวเอง   แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่จะกระดิกนิ้ว   ได้แต่ปล่อยให้ร่างกายโอนเอนไปตามแรงโน้มถ่วง   แล้วสุดท้ายสติสัมปชัญญะก็ดับวูบไปภายในอ้อมกอดของปาร์คยูฮวาน

“คุณ...ไม่น่าบังคับให้ผมต้องทำแบบนี้เลย”   เด็กหนุ่มประคองร่างกายที่อ่อนปวกเปียกเพราะฤทธิ์ยาสลบที่เขาใช้เมื่อครู่ไว้   ก่อนจะทรุดกายลงนั่งช้าๆเพราะเขาเองก็เหนื่อยไม่แพ้กันที่ต้องสู้กับแรงของผู้ชายที่ตัวเล็กกว่าเขาแค่ไม่เท่าไหร่   มือเรียวยกขึ้นเกี่ยวปอยผมออกจาดวงหน้าขาวใส    ก่อนจะระบายยิ้มอย่างอ่อนโยน...ผิดกับความแข็งกร้าวเมื่อครู่ที่ตัวเองได้ปฏิบัติกับคนในอ้อมกอด

“เวลาที่คุณไม่ดื้อ  คุณน่ารักมากเลยรู้ไหม?”  ปลายนิ้วของเด็กหนุ่มค่อยสัมผัสผิวแก้มเนียนแผ่วเบา   พิศมองดวงตาเรียวที่ปิดสนิท...ปลายจมูกเล็กที่รั้นน้อยๆ...ริมฝีปากบางสีเชอรี่    ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนจุนซูยังคงน่ารักสมชื่อไม่เปลี่ยนไปเลย    ไม่ต่างจากภาพแรกในวันนั้น...วันที่เขามองเห็นจุนซูยืนอยู่บนเวที    ได้ร้องเพลงอยู่ข้างๆพี่ชายเขา   ได้มอบเสียงหวานๆและรอยยิ้มแสนสดใสให้กับแฟนเพลง  

...แล้วทำไม...ทำไมถึงไม่เคยยิ้มให้ผมแบบนั้นบ้างนะ...

“ผมขอโทษ”     ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว   ยูฮวานเอ่ยคำขอโทษแผ่วเบา   พยายามกลั้นกลืนเสียงละอื้นลงในลำคอที่แห้งผาก   “แต่ให้ผมตัดใจจากคุณง่ายๆ...ผมทำไม่ได้จริงๆ”   

อ้อมกอดของยูฮวานกระชับแน่นขึ้น   กอดแน่นๆเหมือนที่เขาได้เฝ้ารอมานานนับปี    พร้อมกับหยดน้ำตาที่เขาสาบานว่าจุนซูจะไม่มีวันได้เห็น    เช่นเดียวกับความเจ็บปวดในใจของเขาที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจล่วงรู้    เขาอาจจะโกรธเคืองที่ยูชอนทิ้งทุกอย่างไว้ที่อเมริกา    อาจจะอิจฉาที่ยูชอนได้รับความรักที่เหนือกว่าเขาเสมอ  

...ตึก...

พี่จุนซูอาจจะรักเขามาก...แต่ก็ไม่มีทางเท่ากับที่รักยูชอน   

...ตึก...

แม่อาจจะห่วงเขามาก...แต่ก็คงไม่เท่ากับที่แม่คอยคิดถึงแต่ยูชอน  

...ตึก...

และสำหรับคิมจุนซู...ซีอาจุนซูคนนี้ล่ะจะเคยมีเขาในความทรงจำบ้างไหม...ทั้งที่ในหัวใจของจุนซูก็มีแต่ผู้ชายที่ชื่อปาร์คยูชอน...

“ผิดหรือไงที่ผมอยากได้ครอบครองความสุขบ้าง”

“...”

“ทำไมผมถึงได้แต่ต้องคอยตามหลังพี่มาตลอด...ทำไม”

“ยูฮวาน” 

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังมาจากคนตรงหน้า   ถึงยูฮวานไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขาก็รู้ดีว่าเป็นใคร   เขารู้นับตั้งแต่ก้าวแรกที่ยูชอนเดินเข้า   รู้ดีว่าสุดท้าย...เขาเองก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับพี่ชายของตัวเองอีกครั้ง

...ตุบ!...  

“พี่...”    ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเด็กหนุ่มจำต้องเงยขึ้น   เมื่อจู่ๆคนตรงหน้าก็ทำในเรื่องที่เขาเองคาดไม่ถึง   สองเข่าของลูกผู้ชายที่ไม่ควรลงให้ใคร   ทำไมถึงได้...  

“ฉันขอโทษ”   เพียงแค่คำแรกที่ยูชอนเอ่ยออกมาก็ทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก   ยูฮวานยังคงนิ่ง...ประคองร่างของจุนซูไว้ทั้งที่สายตายังคงจับจ้องแต่ยูชอน  

“ฉันขอโทษที่ลืมสัญญาของเรา...ฉันผิดเองยูฮวาน”   ถึงยูชอนจะก้มหน้านิ่งแต่ก็ไม่อาจซ่อนน้ำตาเอาไว้ได้   ไหล่กว้างสั่นไหวยามที่ต้องเผชิญกับสิ่งที่ตกค้างอยู่ในใจมานานปี   

จนถึงตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมยูฮวานถึงเลือกที่นี่...ทำไมถึงต้องเป็นที่โบสถ์แห่งนี้   เพราะที่นี่คือโบสถ์แห่งเดียวที่น้องชายของเขารู้จักในโซล   เป็นที่ๆมีแต่ความทรงจำมากมายในวันวาน   ที่ๆแม่เคยพาเขากับยูฮวานมารับศีล   และคงไม่มีที่ไหน...ที่จะทำให้เขาคิดถึงนางฟ้าที่กลับคืนสู่อ้อมอกของพระผู้เป็นเจ้าได้ดีไปกว่านี้  

...และเหมาะจะเป็นสถานที่สารภาพบาปมากที่สุด...  

“ฉันผิดที่เอาแต่ไล่ตามความฝัน   ผิดที่ทิ้งนายกับแม่ไว้ที่นั่น   ผิดที่ทำให้พี่จุนซูของนายต้องเจ็บปวดและดูแลเขาไม่ได้    ผิดที่ปิดบังเรื่องราวทุกอย่างกับจุนซู    ฉันขอโทษ...ยูฮวาน...ฉันรู้ว่าความผิดของฉันอาจจะมีมากเกินกว่าจะขอให้นายเห็นใจ   แต่ฉันคงทนไม่ได้ถ้านายไม่ให้อภัยฉัน”

ยูชอนค่อยพูดช้าๆทั้งที่ใจเต้นแรงเหลือเกิน   ทั้งเหนื่อยที่ต้องวิ่งขึ้นบันไดมาตามเนินสูงจนถึงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้   ทั้งล้าที่ต้องประคองสติไม่ให้ความเป็นห่วงที่มีต่อจุนซูทำให้เขาและน้องชายต้องแตกหักกัน   ยูฮวานยังคงเงียบ   กระทั่งยูชอนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา    

“ถ้าเป็นคนอื่นฉันจะไม่แคร์เลย   แต่เพราะนายเป็นน้องของฉัน...เป็นคนที่ฉันรักมากที่สุดไม่แพ้ใคร...ฉันถึงอยากได้รับการให้อภัยจากนายยูฮวาน...”

“...”

“ได้โปรด...ยกโทษให้ฉัน”

“...”

“แล้วก็...ปล่อยจุนซูไปเถอะ...เขาไม่ได้ทำผิดอะไรเลย”

“....”

“เพราะคนที่ผิด...ก็มีแต่ฉันคนเดียวเท่านั้น   บาปทุกประการ...ให้มันตกอยู่ที่ฉันคนเดียวเถอะ”

***********************************

...บางที...คนที่ผิด...อาจจะเป็นเขาเองก็ได้...

ดวงตาของเด็กหนุ่มหม่นแสง   มองผ่านกระจกบานหนาที่ขึ้นฝ้าเพราะอากาศหนาวเย็นจากภายนอก   ที่ผ่านมาเขาเองก็คงเป็นเช่นนี้    ปล่อยให้อดีตและนิสัยอันเอาแต่ใจของตัวเองลวงตา   ขลาดกลัวเกินกว่าจที่จะยอมรับว่าตัวเองยังคงก้าวตามผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นที่รักของใครๆ   แต่ต่อจากนี้จะไม่มีอีกแล้ว...มือเรียวยกขึ้นสัมผัสกับผิวกระจกเย็นเฉียบ   ก่อนจะกวาดเอาฝ้าขาวตรงหน้าให้หายไป   เพียงเท่านี้...ก็ไม่มีอะไรที่เขาจะต้องกลัวอีกต่อไปแล้ว

“...”   ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มให้กับเงาสะทอ้นเลือนรางของตัวเองในกระจก   สิ่งดูเด่นที่สุดบนตัวเขาในขณะนี้...สะท้อนแสงไฟจากภายนอกอาคารเป็นสีเงินวาว   สร้อยคอทองคำขาวพร้อมกับจี้รูปไม้กางเขน...เป็นของขวัญคริสต์มาสที่มีค่าที่สุดในชีวิต   เพราะมันคือของขวัญจากยูชอน

“ขอบคุณเช่นกันฮะ...ที่ให้อภัยผม”    ยูฮวานยิ้มอีกครั้ง...ยิ้มอย่างผ่อนคลายและสบายใจเป็นครั้งแรกในช่วงสองปีที่ผ่านมา   เขาอาจไม่ได้พูดคำๆนี้กับยูชอน   แต่ยูชอนคงรู้ว่าเขาเองรู้สึกยังไง   ตอนที่ยูชอนสวมสร้อยเส้นนี้ให้เขา...กอดเขา...ปลอบใจเขา   ตอนนั้นเขาพูดอะไรไม่ออกนอกจากได้แต่ร้องไห้   แล้วก็ปลดเอาสร้อยข้อมือที่ใส่ติดตัวไว้ออกอย่างเก้ๆกังๆ    ก่อนจะสวมมันบนข้อมือซ้ายของยูชอน

...ที่สุดแล้วเขาก็แพ้ให้กับยูชอนอีกจนได้...

‘...ไม่หรอก...นายเอาชนะใจตัวเองได้แล้วต่างหาก...’

“หึ”   เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆ   นึกถึงหน้าของคนที่พูดคำๆนี้ให้แล้วก็อดขำไม่ได้   หน้าตาของคิมจุนซูดูจริงจังผิดกับแมวน้อยที่คอยแต่ขู่แง้วๆที่เขาเคยรู้จัก    แต่เอาเถอะ...นั่นก็เป็นคำชมที่เขาพอใจ   และจะเป็นกำลังใจให้เขายอมรับความเสียใจในอดีต   ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า...ไปเป็นผู้ชายที่มีดีไม่แพ้ยูชอนแน่นอน

~~~ท่านผู้โดยสารที่จะเดินทางโดยสายการบิน...~~~

เสียงประกาศเตือนจากท่าอากาศยานเรียกให้เด็กหนุ่มต้องยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู   ถึงเวลาที่เขาจะต้องจากไปจริงๆเสียที  

“แล้วพบกันใหม่นะครับ...พี่ชาย”

ยูฮวานกระชับสายสะพายกระเป๋าขึ้นกับไหล่   ก่อนจะเดินตรงไปยังเกทที่สายการบินได้ประกาศไปเมื่อครู่   เขาเดินไปโดยไม่เหลียวหลัง   เพราะไม่มีอะไร...ที่ติดค้างในใจของเขาอีกแล้ว

.
.
.

“นั่น!...จะใช่ลำนั้นรึเปล่าที่หมอนั่นขึ้นไปน่ะ?”     เสียงใสถามออกมาอย่างใคร่รู้     เมื่อเครื่องบินลำใหญ่ทะยานขึ้นสู่น่านฟ้าสีหม่น    หิมะเพิ่งจะหยุดตกไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้    น่าเสียดายที่เขาฟื้นไม่ทัน...แต่ก็ดีใจเหลือเกินที่ลืมตาขึ้นมาแล้วได้เห็นหน้ายูชอนเป็นคนแรก

“คงจะใช่ล่ะมั้ง”   ยูชอนตอบพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน    แสงอาทิตย์ของเช้าวันใหม่นี้ไม่แรงนักเพราะหมอกหนา    แต่ถึงอย่างนั้นรอบกายของเขาก็สว่างไสวเหลือเกินเพราะมีจุนซูอยู่ด้วย    มือเรียวยกขึ้นโอบไหล่เล็กให้เข้ามาใกล้   แล้วกระชับให้ไออุ่นส่งผ่านแก่กันและกัน   เรียกให้สายตาของเจ้าลิงน้อยต้องหันกลับมามองข้างกาย   หลังจากเอาแต่สนใจเจ้านกยักษ์ที่พาเอาเจ้าตัวป่วนกลับบ้านไปจริงๆเสียที  

เมื่อคืนจุนซูไม่รู้หรอกว่ายูชอนมาเมื่อไหร่...ไม่รู้หรอกว่ายูชอนพูดอะไรหรือทำอะไรออกไปบ้าง   แต่เท่าที่รู้คือตื่นมาก็เห็นหน้ายูชอนที่เขาได้นอนหนุนตักอยู่   แถมยังสละเสื้อคลุมมาห่มกันหนาวให้เขา    ในขณะที่ปาร์คยูฮวานจับพวงมาลัยอยู่ตรงตำแหน่งคนขับก็ทำให้เขาแทบช็อค    แล้วก็ลุกขึ้นมาโวยวายว่าถ้าตำรวจเกิดตั้งด่านตรวจค้นใบขับขี่ขึ้นมาไม่แย่หรือ      แต่คำตอบที่ได้รับกลับกวนประสาทสิ้นดี...เมื่อหมอนั่นบอกว่าก็เอาใบขับขี่ของยูชอนให้ดูไปสิ...หน้าตาคล้ายกันขนาดนี้คุณตำรวจเขาดูไม่ออกหรอก    พอนึกถึงจุนซุก็แอบยู่หน้าโดยไม่รู้ตัว   ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ   เมื่อคิดเสียว่าถึงอย่างไรก็ไม่มีอะไรที่ดีไปกว่าสองคนพี่น้องปรับความเข้าใจกันได้แล้ว  

สีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปตามอารมณ์ของเจ้าลิงน้อยทำให้ยูชอนอดยิ้มให้อย่างเอ็นดูไม่ได้    จ้องอยู่นานเสียเจ้าตัวเริ่มรู้สึก   จึงหันมาจ้องกลับบ้างทั้งที่แววตายังคงมีแววของความง่วงงุน  

“มีอะไรหรือ...มองหน้าฉันทำไม?”    จุนซูถามออกไปอย่างซื่อๆ   ยูชอนยังคงยิ้มอยู่อย่างนั้น...เขาชอบจุนซูที่ซื่อตรงต่อความรู้สึก   ชอบจุนซูที่ไม่เคยปิดบังอะไรเขาได้   ชอบจุนซูที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าใครคนนี้...และรัก...ยิ่งกว่ารักครั้งใดๆ

“ขอจูบได้ไหม?”   ไม่รอให้คนตัวเล็กกว่าได้ตอบ   ใบหน้าหล่อเหลาของนักร้องหนุ่มก็โน้มลงมาปิดกั้นห้วงอากาศอันหนาวเย็น   ริมฝีปากเย็นเฉียบและแห้งผากแตะสัมผัสกันแผ่วเบา   จุนซูไม่ได้ปฏิเสธแต่กลับหลับตาพริ้มอย่างเต็มใจ   จูบอ่อนโยนแบบที่ยูชอนชอบทำกับเขาบ่อยๆ...แค่แตะเบาๆและนิ่งนานก็ทำให้หัวใจเต้นโครมครามและเป็นสุขในคราวเดียวกัน

ดวงตาเรียวค่อยเปิดออกช้าๆเมื่อยูชอนค่อยผละออกอย่างอ้อยอิ่ง   ก่อนจะดึงเอาตัวเขาเข้าสู่อ้อมกอดแล้วโยกกายเบาๆเหมือนกล่อมเด็ก   จุนซูหัวเราะเบาๆแล้วยกสองมือขึ้บโอบรอบแผ่นหลังกว้างแล้วจึงถาม   “เป็นอะไรไปอีกหืม?”  

“กลัวไหม?”

“เอ๋?”

“ฉันขอโทษที่ไปไม่ทัน...นายกลัวหรือเปล่า?”   ยูชอนถาม...และยังคงโยกตัวช้าๆ

“กลัวสิ...แต่ฉันรู้ว่านายจะมา...ยังไงนายก็ต้องมา   ทันหรือไม่ไม่สำคัญ...ขอแค่นายมาแล้วฉันจะรอ”    จุนซูตอบอย่างหนักแน่น   ก่อนจะค่อยดันกายออกห่างแล้วส่งยิ้มหวานราวกับนางฟ้าองค์น้อยมาให้   “เหมือนที่ฉันรอนายมาทั้งชีวิต   ฉันไม่รู้หรอกว่าจะได้เจอยูชอน...คนที่ฉันรักคนนี้วันไหน...แต่สุดท้ายฉันก็ได้เจอใช่ไหมล่ะ”
  
“จุนซูอา...”   ยูชอนมองใบหน้าของคนรักแล้วน้ำตาก็รื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้    ไม่อาจบรรยายความรู้สึกที่มีต่อคนตรงหน้าได้หมดนอกเสียจากจ้องมองให้เต็มตา   สัมผัสพวงแก้มใสอย่างหวงแหน   แล้วก็พร่ำเรียก...จุนซู...จุนซู...ซ้ำๆ  
  
ท่ามกลางความวุ่นวายที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นของท่าอากาศยานในเช้าวันใหม่   ในมุมเล็กๆแห่งหนึ่งที่ไม่มีใครสังเกตเห็น   สองมือที่เกาะกุมกันไว้...เช่นเดียวกับหัวใจที่จะไม่มีวันแยกจากกัน    เพราะต่างเชื่อมั่นในกันและกัน   คนทั้งคู่เดินสวนทางกับผู้คนที่กำลังจะออกเดินทาง   ยูชอนและจุนซูก็เช่นกัน...ที่จะทิ้งอดีตไว้เป็นเพียงความทรงจำอยู่เบื้องหลัง   แล้วก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมๆกัน

.
.
.

...당신은 언제나 내 안에 있었습니다. 하지만 전 느끼지 못했습니다

이젠 그댈 위해 살수 있게 소중한 기횔 나에게 줘 그대 아픔까지 나도 사랑할꺼야

손을 내밀어 함께 느낄 수 있도록 나의 눈 속에 그대를 바라봐

.
.
.

I know you were waiting for me
so I thank you for the love inside you
그대 곁에 나 영원히
now I promise you

TBC

TALK

อา...สวัสดีค่ะ...คนอ่านผู้น่ารักทุกคน^^
อิๆ...เอาตอนใหม่ของ puzzle ที่ห่างหายไปสองปีกว่าๆมาลงแล้ว...เขินจัง(บ้า!!!)

เหลืออีก 2 ตอนก็จะจบและรวมเล่มได้แล้วค่ะ
ดังนั้นชิอนก็เลยจะสอบถามเรื่องรวมเล่มในตอนนี้ซะเลย
ยังไม่ได้เปิดรับจองนะคะ...ขอชิอนสำรวจดูก่อนว่ามีคนต้องการเยอะไหม
เนื่องจากว่าถ้ามีคนต้องการไม่เยอะก็อาจจะไม่รวมอ่ะค่ะ...รวมถึงรีพรินท์ love fool ด้วย
ดังนั้น...เพื่อความสะดวกในการสำรวจจำนวนคนที่ต้องการให้มีการรวมเล่ม
ชิอนอยากจะรบกวนคนที่ต้องการซื้อให้ช่วยลงชื่อไว้ใน entry นี้เลยนะคะ
โดยรายละเอียด...หากจะรวมเล่มและรีพรินท์มีดังนี้ค่ะ

1. Love fool
-  ฉบับ revise ใหม่ค่ะ...เนื่องจากเล่มเดิมมีคำผิดค่อนข้างเยอะ  ชิอนเองต้องขอโทษคนที่ได้ซื้อไปก่อนหน้านี้ด้วยที่ฟิกเล่มแรกของชิอนไม่มีคุณภาพดีพอ  
ในเล่มใหม่นี้เนื้อเรื่องเหมือนเดิม...ปกเดิม...เพียงแต่แก้คำผิดเท่านั้นค่ะ
-  ราคาน่าจะเท่าเดิม...หากทางโรงพิมพ์ไม่ขึ้นค่าตีพิมพ์   จำนวนประมาณ 200 หน้า...อยู่ที่เล่มละ 280 บาท(ยังไม่รวมค่าขนส่ง)  ราคาค่อนข้างสูงนิดหน่อยเพราะที่เชียงใหม่หาโรงพิมพ์ค่อนข้างยากค่ะ   และต้องตั้งแบบใหม่ด้วยเนื่องจากมีการแก้ไข   มีหลายคนเสนอให้ติดต่อพิมพ์ที่กรุงเทพ...แต่ชิอนไม่สะดวกจริงๆค่ะ   อยากติดตามงานด้วยตัวเองด้วย   สะดวกที่สุดก็ที่เชียงใหม่นี่แหละค่ะ^^  
- ของแถม...ต้องขอดูก่อนนะคะ   ยังไม่ได้ตัดสินใจเลยว่าจะเป็นอะไรดี

2. Puzzle
- ชิอนจะพยายามให้ออกมาดีที่สุดค่ะ ^^
เนื้อเรื่องจะเป็น Puzzle  (Prologue – chapter 28) +  Once upon a time  อีก 3 ตอนคือ Tonight กับ Somebody to love 1 & 2 ...ชิอนยังลังเล NC ของคู่ยูซูอยุ่ค่ะ   เลยจบ somebody to love ไว้ที่แค่ 2 ตอนเท่านั้นก่อน   ตอนที่ 3 ขอชิอนคิดดูก่อนนะคะว่าจะเขียนอยู่ไหม...ไม่ใช่ว่าไม่รักยูซูนะคะ   เพราะหากไม่รักคงไม่เขียน puzzle มาจนเกือบสามสิบตอนแบบนี้   แต่เพราะว่าจริงๆแล้วชิอนไม่อยากเน้น NC สักเท่าไหร่...และจริงๆแล้วไม่ถนัดด้วย   กว่าจะเข็นออกมาได้สักฉากแทบตายเสียให้ได้ TT__TT
แต่เอาเป็นส่าตอนนนี้ยังไม่ตัดสินใจนะคะ...อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงก็ได้
- ปริมาณหน้าของ puzzle ประมาณ เกือบ 3 เท่าของ love fool ค่ะ....น่าจะสัก 500 กว่าหน้าได้  
ราคาน่าจะอยู่ที่ประมาณ 350 – 480 บาท...จะพยายามไม่ให้เกินกว่านี้ค่ะ
- ของแถม...มีแน่ๆคือ ซีดี BGM สำหรับ 30 คนแรกที่โอนเงินเข้ามาก่อนค่ะ
ส่วนของแถมที่ทุกคนจะได้รับขออุบไว้ก่อน...^^   แต่รับรองว่าน่ารักแน่นอนค่ะ

วิธีการลงชื่อสำรวจนะคะ....
- user name :
- หนังสือที่ต้องการซื้อ :  LF /หรือ PZ /หรือทั้งสองเรื่อง   แต่ละเรื่องอย่างละกี่เล่ม...ช่วยแจ้งด้วยนะคะ

หลังจากรวบรวมจำนวนหนังสือได้แล้วชิอนจะมาแจ้งข่าวอีกทีนะคะ...ว่าสรุปแล้วจะพิมพ์หรือเปล่า

สำหรับตอนนี้...ต้องขอขอบคุณคนอ่านทุกคนที่ยังรอค่ะ   ขอบคุณที่ยังมีคนอ่านฟิกเก่าเก็บเรื่องนี้
ขอบคุณที่ยังมีคนอยากให้มันดำเนินต่อไป   และขอบคุณทุกความหวังดีและกำลังใจที่ส่งมาให้ชิอนเสมอ

ขอบคุณอีกครั้งค่ะ...ขอบคุณจริงๆ

แล้วพบกันใหม่ในตอนที่ 27 เร็วๆนี้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ^^