Title : Mirotic
Author : Shion
Pairing : Yunho x Jaejoong
Genre : yaoi
Rating : NC-???
Author’s note : สั้นมากกกกกกกกกกกกกกก
เพราะฉะนั้นค่อยๆละเลียดอ่านกันนะคะ...555
Warning : ฟิกเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องราวสมมติที่แต่งขึ้น อาจมีการใช้ชื่อบุคคลหรือสถานที่ที่มีอยู่จริง แต่เหตุการณ์ต่างๆในเรื่องไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของบุคคลในฟิก และไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้บุคคลเหล่านั้นเสื่อมเสียชื่อเสียงแต่อย่างใด เนื้อเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง และมีเนื้อหาเกี่ยวกับ boy’s love หรือ yaoi ขอให้พิจารณาก่อนอ่าน หากรับไม่ได้ขอให้ปิดหน้านี้ลงเสีย….ขอบคุณค่ะ
Mirotic
เรียวนิ้วเย็นเฉียบค่อยลากผ่านแผ่นหลังเนียนที่สลักเอาชื่อวงของพวกเขาเอาไว้ แม้ผู้ใหญ่หลายๆคนจะมองว่ามันเป็นการแสดงออกที่ค่อนข้างรุนแรงของยองอุงแจจุง แต่ถึงอย่างนั้น...ในสายตาของยูโนว์ยุนโฮมันคือประติมากรรมชิ้นเอก เป็นเหมือนสัญลักษณ์แห่งความผูกพัน เป็นสิ่งที่เชื่อมโยงพวกเขาเอาไว้ด้วยกัน
ใช่...เพราะทงบังชินกิ...เขาถึงมีคนๆนี้คอยเคียงข้าง
ริมฝีปากหยักยกยิ้ม...
ท่ามกลางแสงสลัวของโคมไฟที่หัวเตียง แสงสีนวลของมันขับให้ผิวที่ขาวอยู่แล้วของแจจุงยิ่งผุดผ่อง และนั่นยิ่งทำให้ตัวอักษร TVfXQ Soul ที่ถูกสักเอาไว้เด่นชัดยิ่งขึ้น เขาค่อยลากนิ้วไปช้าๆ ผ่านความชื้นของหยาดเหงื่อและรอยรักสีกุหลาบที่เขาแต่งแต้มมันมาทั้งคืน เฝ้าฟังเสียงผ่อนลมหายใจที่เครือคราง แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
นานเกือบเดือนที่ไม่ได้กอดแจจุงจริงๆจังๆอย่างนี้ ใช่ว่าเขาเองจะไม่ต้องการ แต่การเตรียมตัวสำหรับอัลบั้มชุดใหม่นั้นทำให้เหนื่อยล้าเหลือเกิน เพียงหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตายแทบทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้น...ผลตอบแทนของความเหน็ดเหนื่อยก็แสนคุ้มค่า Mirotic ฮิตติดลมบนในทุกชาร์ต เป็นที่กล่าวขานถึงการกลับมาของเทพเจ้าอย่างสมศักดิ์ศรี
...วันนี้...หลังกลับจากรายการ Inkigayo เขาเลยให้รางวัลตัวเองเสียหน่อย...
“ยุนโฮอา...”
“หืม?”
“เหนื่อยจัง”
น้ำเสียงหวานว่าอยู่ตรงอกเขา หวาน...ทั้งที่เป็นเสียงของผู้ชาย
“ก็อยากออนท็อปเองนี่...” แม้คำพูดจะฟังดูล้อเลียน ทว่าคนได้ฟังกลับยิ้ม ดวงตาปรือปรอยช้อนขึ้นมองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่เขาทั้งรักทั้งหลง คนที่เป็นเจ้าของคิมแจจุงโดยสมบูรณ์ เป็นเจ้าของทุกอย่าง...ทั้งลมหายใจที่ขาดห้วง...ทั้งสติที่ล่องลอย...กระทั่งจิตวิญญาณที่ร่ำร้อง
“อืม...” วงแขนแกร่งสอดรับกับร่างกายสวยงามอยู่ ออกแรงเพียงนิดเดียวยุนโฮก็ดึงร่างที่ทาบทับเขาอยู่ขึ้นมาได้ ให้ใบหน้าสวยขึ้นมาคลอเคลียอยู่ที่ไหล่หนา แจจุงยังคงเพลียจัด...เพราะนี่ไม่ใช่บทรักรอบแรกของค่ำคืนนี้
“หนาวไหม” เขาถามเพราะเป็นห่วง ผิวกายลื่นมือเริ่มแห้งลงเพราะเครื่องปรับอากาศที่ทำงานดีเกินคาด แต่แจจุงกลับส่ายหน้านิดๆเป็นคำตอบ พลางเบียดกายเปลือยเปล่าให้ยิ่งแนบชิดกับเขา มือเรียวที่โอบกอดร่างกายกำยำอยู่เริ่มปัดป่ายอย่างไร้ทิศทาง ทว่ายุนโฮรู้...รู้ว่าแจจุงต้องการอะไร
เขาละมือข้างหนึ่งจากแผ่นหลังอันแสนหวงแหน ก่อนจะคว้าเอามือไม้ของคนที่ยังคงหลงทิศขึ้นมาเกาะกุมไว้ เรียวนิ้วสอดรับกันและกันก่อนจะกระชับแน่นให้อีกฝ่ายได้อุ่นใจ ภาษากายเพียงเล็กน้อยเท่านี้ก็ทำให้แจจุงยิ้มได้อีกครั้ง ดวงตาคู่สวยหลับพริ้มพร้อมกับลมหายใจสม่ำเสมอที่ยังคงเคลียอยู่ใกล้ๆแก้มสาก กลิ่นกายหอมกรุ่นที่ไม่เคยจางเรียกให้ยุนโฮหันมากดจมูกลงกับขมับของอีกฝ่ายเบาๆ
ร่างกายสมส่วนของคนเป็นนักร้องนำค่อยเคลื่อนไหวอีกครั้ง หวังเพียงได้พักพิงอยู่บนกายอุ่นๆของคนรักในท่วงท่าที่สบายกว่านี้จนกว่าจะเช้า ทว่าผลจากการขยับกลับทำให้ยุนโฮมองเห็น...
“ไม่สบายตัวหรือ”
“นิดหน่อย” เสียงของแจจุงคล้ายง่วงเต็มที คงหมดแรงกระทั่งจะเข้าไปชำระร่างกายเอาสิ่งที่เขาได้ฝากไว้ครั้งแล้วครั้งเล่าออกแล้วกระมัง สิ่งหนึ่งที่ทำให้ระคายตัวไม่น้อยคงจะเป็นคราบใคร่ที่ซึมเลอะมาจนถึงเรียวขาขาวนั่น...
“อาบน้ำก่อนดีกว่าไหม ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวฉันอาบให้” เขาอาสา ทว่าดวงตาที่ปิดสนิทกลับลืมขึ้นมามองเขาแป๋ว ก่อนที่เรียวปากได้รูปจะเปล่งเสียงงอแง
“ไม่เอาแล้วนะ...ฉันเหนื่อย ถ้าต่อในห้องน้ำอีกฉันได้ตายแน่ๆ”
ยุนโฮหัวเราะอีกครั้ง...เสียงดังกว่าเก่า นี่หน้าตาเขามันดูกระหายขนาดนั้นเชียว?
“แค่อาบน้ำจริงๆ อาบให้นายเสร็จแล้วนายก็ออกมานอนก่อนได้เลย...OK?” แจจุงยังคงมองเขาอย่างชั่งใจ กัดริมฝีปากล่างอย่างลังเล สุดท้ายจึงตอบตกลง
“ก็ได้”
.
.
.
“อ๊ะ...อา...คนบ้า!”
“เดี๋ยว...อยู่นิ่งๆสิ”
นิ้วเรียวยังคงวนเวียนอยู่ภายในกาย และเหมือนเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ...ยามเมื่อช่องทางคับแคบถูกรุกรานมันจึงขยับตอดรับอย่างห้ามไม่ได้ ยิ่งเมื่อมีสิ่งคงค้างคอยเป็นตัวหล่อลื่น นิ้วของยุนโฮก็ยิ่งขยับได้ลึกขึ้น...เร็วขึ้น แจจุงเริดหน้าขึ้นผ่อนลมหายใจอีกครั้ง แขนเรียวยึดเหนี่ยวร่างของคนตรงหน้าไว้แน่น ในขณะที่ขาทั้งสองข้างซึ่งไร้เรี่ยวแรงไปนานแล้วนั้นถูกยุนโฮช้อนไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแรงข้างหนึ่ง สายน้ำที่ชโลมกายตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ได้ดับความร้อนรุ่มภายในกายเลย หน้าท้องขมวดเกร็งจนเขาสะท้าน นี่เขากำลังจะถึง...
“ฮะ...อ๊า...ยุนโฮ...ยุนโฮ”
แจจุงปรือตามอง...เห็นรอยยิ้มพรายอันแสนคุ้นเคย ก่อนจะหลับลงแน่นอีกครั้ง...แล้วในหัวก็มีแต่สีขาวโพลน
“อื้อ...”
ใช่...เขาถึง...เขาปลดปล่อย เพียงสัมผัสเล็กน้อยจากคนที่โอบอุ้มเขาอยู่ ร่างกายอ่อนแรงกระตุกเบาๆอีกครั้งเมื่อยุนโฮกวาดนิ้วออกจากช่องทางแสนหวาน พร้อมกับคราบเมือกสีขุ่นที่ตัวเองเป็นคนทิ้งมันไว้ แจจุงก้มลงมองมันแวบหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมารับจูบปลอบประโลมจากคนเจ้าเล่ห์
สายน้ำยังคงไหลริน...
แจจุงยืนได้ไม่มั่นคงนักเมื่อยุนโฮปล่อยขาที่เคยช้อนไว้ลง แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อร่างกายของยุนโฮบดเบียดเข้ามาอีกครั้งก็กลายเป็นหลักยึดของเขา ยุนโฮไม่ได้ทำอะไรอีกนอกจากจูบ...จูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใครกันนะที่เคยตัดต่อคลิปเสียงล้อเลียนว่ายุนโฮมีปัญหาเรื่องการหายใจขณะจูบ
...ไม่จริงสักนิด...
“...”
แจจุงแทบจะหายใจโกยเอาอากาศเข้าสู่ปอดแทบไม่ทัน ยามเมื่อยุนโฮถอนริมฝีปากออกห่าง ดวงตาคมยังคงจับจ้องเขาในทุกวินาทีที่ผละออก ก่อนที่หน้าผากมนทั้งคู่จะเลื่อนมาสัมผัสกัน สองแขนของยุนโฮกางกั้นล้อมตัวเขาเอาไว้
“ฉันรักนาย...ให้ตายสิ...ต้องการนายเป้นบ้า”
...แจจุงยิ้มเมื่อได้ฟัง...
“แล้วคิดว่าฉัน...ปฏิเสธความต้องการของนายได้หรือไง”
...ยุนโฮเองก็ยิ้มเช่นกัน...
.
.
.
넌 나를 원해 넌 내게 빠져 넌 내게 미쳐
헤어 날수 없어
I got you- Under my skin
넌 나를 원해 넌 내게 빠져 넌 내게 미쳐
넌 나의 노예
I got you- Under my skin
.
.
.
END
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก....คนแต่งจิตตกค่ะช่วงนี้
นั่งฟัง...นั่งดู...นั่งจ้อง Mirotic ทั้ง live ทั้ง MV จนหลอน
คำถามร่วมสนุก...ที่ไม่มีรางวัลใดๆให้...กร๊ากกกกกกกกก
คุณคิดว่าใคร 'หลง' ใคร ...ระหว่าง
กด1...ยุนโฮหลงแจจุง
กด2...แจจุงหลงยุนโฮ
ไว้พบกันใหม่นะคะ...Bye Bye ~~~
55+ ยุนแจ ยุน(หลง)แจ
สวยซะขนาดนี้ ^^
ชอบจัง สั้นแต่ได้ใจความ เอาอีกได้ไหมคะ ?
55+
ปล. http://www.youtube.com/watch?v=N5bWbrdLiuk ฝากคลิปให้พี่ชิออน ดูหน่อยน้า หมีอ่อนโยนมากๆ เหมือน พ่อ แม่ ลูก (แน่นอนว่า แจจุง ออม่า กับ ยุนโฮ โอปป้า)
น่ารักเนอะ ^^
อย่าทิ้งนานนะค่ะ ไว้พบกันใหม่ค่ะ
#1 By a.while on 2008-09-29 22:56